Η Κατερίνα Παπαποστόλου ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που, όταν δεν βρίσκουν
δρόμο ή εμφανίζονται άλλοι και τους τον κλείνουν, αποφασίζουν να τον δημιουργήσουν.
Διευθύντρια σχολείου, συγγραφέας 13 βιβλίων, πιστοποιημένη ζωοθεραπεύτρια και
ιδρύτρια της ΑΜΚΕ Ζω.Ε.Σ., έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της σε δύο κόσμους που,
για εκείνη, συναντιούνται καθημερινά, στα παιδιά και στα ζώα.
Μέσα από εκπαιδευτικές δράσεις που έχουν αγγίξει περισσότερους από 550.000 μαθητές, επιχειρεί να αλλάξει όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα ζώα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τους αυριανούς πολίτες.
Πίσω όμως από τους τίτλους, τις πολλές διακρίσεις και τα βιβλία υπάρχει μια γυναίκα που
δεν έμαθε ποτέ να προσπερνά την αδικία. Που συγκρούστηκε, απογοητεύτηκε,
πολεμήθηκε, φοβήθηκε, αλλά συνέχισε.
Η υπόθεση των 68 κακοποιημένων σκύλων τωνάτυπων δημοτικών κυνοκομείων Αλεξάνδρειας έγινε ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια της ζωής της, φέρνοντάς τη αντιμέτωπη όχι μόνο με τη σκληρότητα απέναντι στα ζώα, αλλά και
με μια απρόσμενη προσωπική δοκιμασία. Μια εμπειρία που αποκάλυψε επώδυνες σιωπές,
ανθρώπινες απουσίες, αλλά και την αξία εκείνων των λίγων που επιλέγουν να σταθούν
δίπλα σου όταν όλα δυσκολεύουν.
Στο itsmyway.gr μιλά για όσα δεν χωρούν εύκολα στο πολυσέλιδο βιογραφικό της. Για τα
παιδικά όνειρα που δεν εγκατέλειψε, την οργή που έμαθε να μετατρέπει σε δημιουργία,
την εμπιστοσύνη που δοκιμάστηκε, τις συναντήσεις που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια και το
δικαίωμα κάθε ανθρώπου να αναζητά τη δική του ευτυχία, ακόμη κι όταν αυτή δεν
συμφωνεί με τις προσδοκίες των άλλων.
Τα παιδιά στο σχολείο σας γνωρίζουν ως «κυρία Διευθύντρια», οι αναγνώστες ως
συγγραφέα και κάποιοι άλλοι, όπως είχατε δηλώσει παλαιότερα, ως μια γυναίκα που «μπλέκει εκεί που δεν την αφορά». Ποια εκδοχή σας βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια;
Νομίζω πως πιο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται εκείνη η γυναίκα που κάποιοι θεωρούν ότι
«μπλέκει εκεί που δεν την αφορά». Με τη διαφορά ότι εγώ αισθάνομαι πως όλα με
αφορούν. Ως εκπαιδευτικός, δεν περιορίστηκα ποτέ στους τέσσερις τοίχους μιας σχολικής
αίθουσας ούτε ως Διευθύντρια είδα ποτέ τη μέρα μου ως διοικητική διεκπεραίωση
εγγράφων. Ως συγγραφέας, γράφω για να δίνω φωνή σε εκείνους που δεν έχουν.
Και μέσα από τις Ζω.Ε.Σ. προσπάθησα να μετατρέψω την αγανάκτησή μου για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα αδέσποτα ζώα σε αυτή τη χώρα σε πράξη. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα
πως το «δεν σε αφορά» είναι μία από τις πιο βολικές δικαιολογίες απέναντι στην αδικία.
Αν συναντούσατε σήμερα το κορίτσι που ονειρευόταν να γίνει πιανίστρια, ζωγράφος ή γλύπτρια σε μια καλλιτεχνική συνοικία στο Παρίσι, τι θα του λέγατε;
Θα της έλεγα να μη στενοχωρηθεί που τα όνειρά της δεν θα πραγματοποιηθούν ακριβώς
όπως τα φαντάστηκε. Γιατί τελικά θα βρει τη μουσική στον ρυθμό των λέξεων, θα μάθει να ζωγραφίζει κόσμους μέσα από τα βιβλία της και να σμιλεύει κάτι πολύ πιο δύσκολο από τον
πηλό όπως τις συνειδήσεις. Θα της έλεγα ότι μεγαλώνοντας θα χρειαστεί πολλές φορές να
επιλέξει ανάμεσα στο να είναι αρεστή και στο να παραμείνει πιστή στις αξίες της. Και πως
αυτές οι δύο επιλογές δεν θα συμπίπτουν πάντα.
Κυρίως, θα της ζητούσα να μη χάσει ποτέ εκείνη την παιδική της δύναμη να προσπερνά την αδικία. Γιατί, αν κάτι θα ήθελα να αναγνωρίσει σήμερα πάνω μου, είναι πως, παρά τα χρόνια που πέρασαν, δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Και το λέω αυτό ακόμη πιο συνειδητά μετά τις 21 Οκτωβρίου, όταν ένα σοκαριστικό γεγονός, ήρθε να δοκιμάσει ξανά τις αξίες και τις αντοχές της ψυχής μου.
Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως ίσως εκείνο το μικρό κορίτσι γνώριζε από πάντα πως το
δυσκολότερο έργο τέχνης που καλείται να δημιουργήσει ένας άνθρωπος είναι να μη χάσει
τον εαυτό του, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του προσπαθεί να τον αλλοιώσει.
Έχετε αφιερώσει τη ζωή σας στο να «χτίζετε» συνειδήσεις και να σώζετε ψυχές. Υπήρξεκάποιος άνθρωπος που έσωσε κάτι πολύτιμο μέσα σας;
Σίγουρα ναι. Και νομίζω πως είναι μόνο ένας και το ακόμη πιο παράξενο είναι πως ο
άνθρωπος αυτός ίσως να μην κατάλαβε ποτέ τι ακριβώς κατάφερε. Υπήρξαν στιγμές στη
ζωή μου που οι απογοητεύσεις με έκαναν να αναρωτηθώ αν έπρεπε να γίνω πιο σκληρή, να
μη συγκινούμαι τόσο εύκολα, να μη δίνω τόσες ευκαιρίες. Κι όμως, καμιά φορά αρκεί να
συναντήσεις έναν άνθρωπο που θα σου θυμίσει πως εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι
που αξίζουν την εμπιστοσύνη σου, που σε βοηθούν να βρεις το καλό σε καθετί άσχημο που
συμβαίνει.
Η εμπιστοσύνη έχει γίνει ίσως ένα από τα πιο σπάνια και πολύτιμα αγαθά στις
ανθρώπινες σχέσεις, γιατί δεν χαρίζεται εύκολα, δεν κερδίζεται με λόγια και, κυρίως, δεν
επιβάλλεται. Χτίζεται αθόρυβα, με συνέπεια και εκείνη τη σπάνια ακεραιότητα που
δυστυχώς διαθέτουν ελάχιστοι πια.
Αν με ρωτάτε, λοιπόν, τι σώθηκε μέσα μου, θα σας πω
η εμπιστοσύνη. Και μερικές φορές αυτό δεν σημαίνει ακριβώς «με έσωσες». Σημαίνει πως
κάποιος, χωρίς καν να το επιδιώξει, σου έδωσε έναν λόγο να μη γίνεις ο άνθρωπος που οι
απογοητεύσεις σου προσπαθούσαν να σε κάνουν.
Πόσο διαφορετική είναι η Κατερίνα που μπαίνει κάθε πρωί στο γραφείο της Διευθύντριας σχολείου από εκείνη που βγαίνει από ένα κυνοκομείο;
Στο σχολείο μπαίνω με την ελπίδα ότι μπορώ να προλάβω κάτι. Στο κυνοκομείο γνωρίζω
πως, τις περισσότερες φορές, το κακό έχει ήδη συμβεί. Στην τάξη προσπαθώ να διδάξω στα
παιδιά την ενσυναίσθηση, τον σεβασμό και την αξία κάθε ζωής.
Στο κυνοκομείο αναρωτιέμαι πώς γίνεται τόσοι ενήλικες να έχουν ξεχάσει όλα αυτά. Δεν θα σας κρύψω πως υπάρχουν απογεύματα που επιστρέφω από ένα κυνοκομείο διαφορετική από εκείνη που έφυγε το πρωί για το σχολείο. Κυρίως γιατί γνωρίζω πως πολλά από όσα αντικρίζω θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Ανάμεσα στα παιδιά, θυμάμαι πως έχουμε ακόμη χρόνο να αλλάξουμε τον κόσμο που τους παραδίδουμε.
Τι θα σας έκανε να αισθανθείτε ότι αποτύχατε ως διευθύντρια, ακόμη κι όταν όλα τα επίσημα στοιχεία έλεγαν το αντίθετο;
Θα αισθανόμουν ότι απέτυχα αν ένα παιδί περνούσε από το σχολείο μου και έφευγε
πιστεύοντας πως δεν αξίζει αρκετά. Αν φοβόταν να κάνει λάθος, αν έκρυβε το ταλέντο του
για να μη διαφέρει ή αν ένιωθε μόνο του μέσα σε ένα σχολείο γεμάτο ανθρώπους.
Στην εκπαίδευση υπάρχουν αξιολογήσεις, δείκτες, εκθέσεις και στόχοι. Κανένα επίσημο
έγγραφο, όμως, δεν μπορεί να καταγράψει πόσες φορές ένας εκπαιδευτικός βοήθησε ένα
παιδί να πιστέψει ξανά στον εαυτό του.
Θα αισθανόμουν επίσης ότι απέτυχα αν οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μου φοβούνταν να δημιουργήσουν. Δεν μπορούμε να ζητάμε από έναν δάσκαλο να καλλιεργήσει ελεύθερους ανθρώπους, αν ο ίδιος δεν αισθάνεται ελεύθερος να διδάξει. Για μένα, επιτυχημένο σχολείο είναι εκείνο όπου κανένας δε χρειάζεται να μικρύνει τον εαυτό του για να χωρέσει.
Τι ακριβώς σημαίνει η ζωοπαιδαγωγική και πόσο πιστεύετε εσείς η ίδια στη δύναμή της;
Πιστεύω βαθιά στη δύναμή της, αυτό και την έχω εντάξει εδώ και χρόνια στην
εκπαιδευτική μου διαδρομή. Η ζωοθεραπεία στο σχολείο, όταν εφαρμόζεται από
κατάλληλα εκπαιδευμένους επαγγελματίες με ειδικά προετοιμασμένους σκύλους, μπορεί
να ενισχύσει την επικοινωνία, την αυτοπεποίθηση και την ενσυναίσθηση των παιδιών. Έχω
δει παιδιά που δυσκολεύονταν να εκφραστούν, να αναζητούν αυθόρμητα την επαφή με
έναν σκύλο. Παιδιά που είχαν φοβίες για το λάθος, να αποκτούν θάρρος. Γιατί σε αυτή τη
σχέση δεν υπάρχουν βαθμοί, συγκρίσεις ή προσδοκίες επιτυχίας. Η Διώνη, ο Πόθος και ο
Άξελ έχουν και οι ίδιοι δύσκολες ιστορίες. Μέσα από τη δική τους διαδρομή διδάσκουν πως
το παρελθόν δεν χρειάζεται να καθορίζει το μέλλον μας. Φυσικά, η ζωοθεραπεία δεν είναι
απλώς ένας σκύλος μέσα στην τάξη που μπορεί ένα παιδί να χαϊδέψει. Απαιτεί γνώση,
επιστημονικό σχεδιασμό και απόλυτο σεβασμό τόσο στα παιδιά όσο και στην ευζωία του
ζώου. Και ίσως η μεγαλύτερη δύναμή της να βρίσκεται στο ότι υπάρχουν παιδιά που
χρειάζονται πρώτα να αισθανθούν ασφαλή, πριν μπορέσουν να μας πουν τι τα φοβίζει.
Αυτά τα παιδιά προσπαθώ να μη τα αφήσω να γίνουν ενήλικες που θα φοβούνται να
χτίζουν σχέσεις υπό τον φόβο εγκατάλειψης.
Έπειτα από τόσα χρόνια ανάμεσα σε παιδιά και ζώα, ποιος σας έχει μάθει περισσότερα
για την ψυχολογία των ενηλίκων;
Τα παιδιά μού έχουν μάθει να αναγνωρίζω τα σκοτάδια των ενηλίκων, ενώ τα ζώα μού
έχουν δείξει πόσο βαθιά μπορούν να φτάσουν. Στους φόβους, στις ανασφάλειες και στις
σιωπές των παιδιών διακρίνεις συχνά τον κόσμο που έχουν δημιουργήσει οι μεγάλοι. Στα
μάτια ενός κακοποιημένου ζώου βλέπεις τις συνέπειες της εγκατάλειψης, της βίας και της
αδιαφορίας. Έχω αντικρίσει σκύλους που φοβούνται πολύ και κάθε φορά αναρωτιέμαι τι
έχει προηγηθεί για να μάθει ένα πλάσμα να φτάνει σε ένα τέτοιο σημείο. Τα παιδιά
μπορούν κάποτε να μας μιλήσουν για όσα τους συνέβησαν. Τα ζώα μάς παρακινούν να
μάθουμε να ακούμε όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Το πιο ανησυχητικό στους ενήλικες
είναι νομίζω η ευκολία με την οποία μπορούν να συνηθίσουν την ύπαρξή του πόνου τον
οποίο πολύ συχνά έχουν προκαλέσει.
Ποια είναι η πιο σκληρή αλήθεια που σας έχουν εμπιστευτεί τα μάτια ενός παιδιού και ποια εκείνη ενός κακοποιημένου ζώου;
Στα μάτια ενός παιδιού, η πιο σκληρή αλήθεια είναι να βλέπεις πως έχει πάψει να πιστεύει
στον εαυτό του πριν ακόμη προλάβει να τον γνωρίσει. Πως προσπαθεί να μικρύνει για να
χωρέσει στις προσδοκίες των άλλων. Στα μάτια ενός κακοποιημένου ζώου είναι να
αναγνωρίζεις τον φόβο απέναντι στον ίδιο τον άνθρωπο. Έχω δει σκύλους να στέκονται
ακίνητοι μπροστά σε μια ανοιχτή πόρτα. Αυτές οι δύο εικόνες έχουν κάτι κοινό. Μου
θυμίζουν πόση δύναμη έχουμε οι ενήλικες πάνω στις ζωές των πιο ευάλωτων πλασμάτων.
Γιατί το πιο σκληρό πράγμα που μπορείς να στερήσεις από μια ψυχή είναι η πεποίθηση
πως δεν δικαιούται ελευθερία.
Η υπόθεση των 68 βάναυσα κακοποιημένων σκύλων στα άτυπα δημοτικά κυνοκομεία
της Αλεξάνδρειας συγκλόνισε τη φιλοζωική κοινότητα. Ο αγώνας σας για τη διάσωσή
τους, όμως, πήρε πρόσφατα μια απροσδόκητη τροπή, όταν βρεθήκατε αντιμέτωπη
ακόμη και με την αυτόφωρη διαδικασία. Τι αντικρίσατε σε εκείνους τους χώρους και πώς
βιώσατε το γεγονός ότι, από τη θέση του ανθρώπου που καταγγέλλει την κακοποίηση,
βρεθήκατε ξαφνικά στη θέση εκείνου που καλείται να απολογηθεί; Υπήρξε κάποια
στιγμή που σκεφτήκατε ότι θα ήταν ευκολότερο να σωπάσετε;
Αν σας πω ότι υπήρξε έστω μία στιγμή που σκέφτηκα σοβαρά να σωπάσω, δεν θα σας πω
την αλήθεια. Κουράστηκα, φοβήθηκα, δέχτηκα πιέσεις, απειλήθηκα, αλλά η σιωπή δεν
υπήρξε ποτέ επιλογή μου. Στις 26 Ιανουαρίου 2026, κατά τον απροειδοποίητο έλεγχο στους
δύο χώρους του Δήμου Αλεξάνδρειας, αντικρίσαμε 58 σκύλους περιορισμένους σε μικρά
κλουβιά, μέσα σε ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης. Άλλα δέκα ζώα βρίσκονταν ελεύθερα
στους χώρους. Θυμάμαι τη λάσπη, τη μυρωδιά και τα άθλια κελιά.
Περισσότερο, όμως, θυμάμαι τα βλέμματά τους και τη σκέψη μου πως αυτή η πραγματικότητα δεν
δημιουργήθηκε μέσα σε μία νύχτα. Υπήρχαν ζωές που περίμεναν για μήνες, χωρίς κανείς να
τους επιστρέφει τον χρόνο που έχαναν.
Ακολούθησαν αστυνομικές ενέργειες, απομακρύνσεις ζώων και διοικητικά πρόστιμα ύψους
406.000 ευρώ. Οι Ζω.Ε.Σ. με τη βοήθεια του Paw& Roots αναλάβαμε ενεργό ρόλο στη
διάσωση και φροντίδα αρκετών σκύλων. Θέλω να αναγνωρίσω ιδιαίτερα τη συμβολή της
Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς και προσωπικά του Ειδικού
Γραμματέα, κ. Νίκου Χρυσάκη, ο οποίος βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια και συνέχισε να
ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την τύχη των ζώων.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη 10η Μαρτίου, όταν απομακρύνθηκε και το τελευταίο ζώο από το
Παλαιοχώρι. Το πήρα αγκαλιά και το έβαλα στο αυτοκίνητό μου.
“Πριν φύγω, άφησα στο
χώμα μια μικρή μαύρη πέτρα που κρατούσα χρόνια στο σπίτι μου, στη μνήμη των ζώων που είχαν θαφτεί εκεί “
Ήταν η δική μου σιωπηλή υπόσχεση ότι αυτή η ιστορία δεν θα ξεχαστεί.
Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ πως, λίγους μήνες αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου, θα
βρισκόμουν η ίδια αντιμέτωπη με μια οδυνηρή περιπέτεια, όταν, εξαιτίας αυτής της
υπόθεσης, επειδή υπέγραψα την πολυσυζητημένη «μεσεγγύηση» για 18 σκύλους θα
εμπλεκόμουν σε αυτόφωρη διαδικασία, ενώ ο δήμος Αλεξάνδρειας δεν τήρησε ουδέποτε τον όρο που υπήρχε στα έγγραφα και ήταν η κάλυψη των εξόδων φιλοξενίας και
εκπαίδευσης των σκύλων που με ανάγκασε να φέρω στο άτυπο κυνοκομείο τρεις από τους
δεκαοκτώ σκύλους, καθώς είχα ήδη ματώσει οικονομικά.
Ήταν μια εμπειρία που με συγκλόνισε και αν και η αντιμετώπιση των αστυνομικών ήταν υποδειγματική, τη θεωρώ πολύ άδικη για τον αγώνα μου που αν και μου ανακοινώθηκε κάποιες ώρες μετά πως δεν θα ακολουθηθεί η αυτόφωρη διαδικασία, η παραμονή μου στο ΑΤ έστω και αυτές τις ώρες, θα παραμείνει μια τραυματική εμπειρία για εμένα που με έκανε να αναρωτηθώ μέχρι πού μπορεί να φτάσει το προσωπικό κόστος ενός αγώνα για την προστασία των ζώων.
Στις 26 Ιανουαρίου έδωσα μια υπόσχεση και καμία προσωπική περιπέτεια δεν πρόκειται να με κάνει να την πάρω πίσω, γιατί θα ήταν προδοσία και δεν έχω ποτέ προδώσει ζώο στη ζωή μου. Μετά την περιπέτεια της αυτόφωρης διαδικασίας, αισθανθήκατε ότι είχατε την
απαραίτητη θεσμική και ανθρώπινη στήριξη;
Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της περιπέτειας να ήταν κυρίως η σιωπή, αλλά και η
απουσία ακόμη και μιας απλής ερώτησης: «Είσαι καλά;» από ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου.
Σε θεσμικό επίπεδο, η σιωπή μέχρι και σήμερα υπήρξε ίσως η πιο οδυνηρή
μορφή απουσίας. Αντίθετα, άνθρωποι που δεν γνώριζα σχεδόν καθόλου στάθηκαν δίπλα
μου με έναν τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Χιλιάδες σχόλια, εκατοντάδες μηνύματα,
αμέτρητα τηλέφωνα συμπαράστασης. Σίγουρα υπήρξαν άνθρωποι που χάρηκαν με αυτή
την εξέλιξη και η στάση του αρμόδιου Αντιδημάρχου όταν με συνάντησε στο ΑΤ ήταν άκρως
απογοητευτική, αν και ήξερε πολύ καλά ότι ήταν πολύ άδικο όλο αυτό για τον αγώνα που
έχω δώσει για αυτά τα ζώα.
Υπάρχουν στιγμές που η απουσία λέει περισσότερα από
οποιαδήποτε δήλωση και τοποθετεί τους ανθρώπους στη σωστή θέση τελικά. Όταν
υπερασπίζεσαι τους ανυπεράσπιστους, μαθαίνεις πόσο εύκολα μπορείς να μείνεις μόνος.
Έχετε πει ότι στις δύσκολες ιστορίες η ουδετερότητα είναι κι η ίδια επιλογή πλευράς. Στις προσωπικές σας σχέσεις είναι δυσκολότερο να συγχωρέσετε έναν άνθρωπο που σας πλήγωσε ή να αποδεχτείτε ότι δεν στάθηκε δίπλα σας όταν τον χρειαστήκατε;
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως η σιωπή δεν σημαίνει πάντα αδιαφορία, αλλά μπορεί να
κρύβει φόβο, αδυναμία ή συναισθήματα που κάποιος δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Αυτό
δεν σημαίνει ότι παύει να πονά. Έχω υπάρξει πολλές φορές ο άνθρωπος που θα τρέξει να
βοηθήσει, ακόμη κι όταν δεν του ζητήθηκε.
Άργησα να καταλάβω πως δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Με τα χρόνια έμαθα πως ένας άνθρωπος που γνωρίζεις χρόνια
μπορεί να απουσιάζει όταν τον χρειάζεσαι, ενώ κάποιος που μπήκε πρόσφατα στη ζωή σου
μπορεί να σταθεί δίπλα σου χωρίς να έχει καμία υποχρέωση. Μπορώ να συγχωρήσω μια
απουσία χωρίς να προσποιηθώ ότι δεν με πλήγωσε.
Και μπορώ να αποδεχτώ πια τη σιωπή κάποιου χωρίς να πάψω να πιστεύω στην ανεκτίμητη αξία της παρουσίας.
Πόσο εύκολα μπορεί η ανάγκη για ένα «ευχαριστώ» να επισκιάσει την ουσία της
προσφοράς; Και τι συμβαίνει όταν εκείνοι που ζητούν αναγνώριση ξεχνούν να
αναγνωρίσουν την προσπάθεια των άλλων;
Το «ευχαριστώ» είναι μία από τις ομορφότερες λέξεις, αρκεί να προσφέρεται ελεύθερα και
να μη μετατρέπεται σε απαίτηση.
Στην υπόθεση των 68 σκύλων συνάντησα ανθρώπους που
πρόσφεραν αθόρυβα, αλλά και ανθρώπους που διεκδικούσαν επιτακτικά τη δημόσια
αναγνώριση, ενώ δεν έκαναν τίποτα. Δεν κατακρίνω αυτή την ανάγκη, αν και προσωπικά
δεν την κατανοώ. Εδώ και χρόνια προσφέρω χωρίς να ζητώ δημόσια ευχαριστώ και
συνήθως η συμβολή μου περνά απαρατήρητη. Όταν απαιτείς αναγνώριση, αλλά αδυνατείς
να αναγνωρίσεις την προσφορά των άλλων, τότε η ανάγκη για ένα «ευχαριστώ» αρχίζει να
αφορά τον εγωισμό.
Γι αυτό θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζονται εκείνοι που πραγματικά στάθηκαν στο ύψος
των περιστάσεων. Όπως ο Γιώργος Τρούπκος, τότε Υπαστυνόμος Α΄ του ΑΤ Αλεξάνδρειας
και ο Αστυνόμος Α’ του ΑΤ Κορδελιού- Ευόσμου Γιώργος Παπαδόπουλος τους οποίους ευχαριστήσαμε δημόσια μαζί με άλλους φιλοζωικούς φορείς για τη συνέπεια, την επιμονή και την ουσιαστική συμβολή τους στη διερεύνηση της υπόθεσης. Δεν μας το ζήτησαν ποτέ.
Για την ακρίβεια, για πολύ καιρό είχαμε την αίσθηση πως ίσως να μην επιθυμούσαν
καθόλου να ακουστεί το όνομά τους. Όσο όμως περνούσαν οι μήνες, το αποτύπωμα της
δουλειάς ειδικά του κ. Τρούπκου με τον οποίο συνεργαζόμασταν συχνά για την υπόθεση
γινόταν ολοένα πιο ουσιαστικό. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους για τους οποίους
«κραυγάζουν» θετικά τα ίδια τα γεγονότα.
Όταν αποχώρησε από το ΑΤ Αλεξάνδρειας και έπαψε να έχει υπηρεσιακή εμπλοκή στην υπόθεση, αισθανθήκαμε πως θα ήταν παράλειψη απέναντι στη δική μας συνείδηση να αφήσουμε αυτή την προσφορά χωρίς την αναγνώριση
που της άξιζε.
Έτσι, επιλέξαμε να την καταστήσουμε γνωστή τόσο στην υπηρεσιακή του ιεραρχία όσο και στην κοινωνία. Θα τολμήσω μάλιστα να πω πως αν δεν είχε βρεθεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος στη συγκεκριμένη θέση που επέλεξε «να κάνει το καθήκον του»
με συνέπεια, επιμονή, θυσίες στον προσωπικό χώρο και χρόνο και προσωπική ευθύνη,
φοβάμαι πως αρκετά από αυτά τα ζώα δεν θα ζούσαν ούτε θα είχαν σήμερα την ευκαιρία
να είναι ασφαλή σε φιλοξενίες ή κοντά μας στο άτυπο κυνοκομείο.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάμε και στον κ. Αντωνιάδη που εκπροσωπούσε τον Συνήγορο του Πολίτη αλλά και στην κ. Αρβανίτη, δικηγόρο που ήρθε συνοδεύοντας την Ειδική Γραμματεία στον απροειδοποίητο έλεγχο και ήταν πραγματικά δίπλα μας το πρώτο διάστημα ανησυχώντας για τα ζώα.
Και φυσικά στη Νατάσα Μπομπολάκη, ιδρύτρια της Νέμεσις που έκανε την αρχική επίσημη καταγγελία και στη Βούλα Τζεβελέκου που ως υπεύθυνη βορείου Ελλάδας
για τα κυνοκομεία ήταν η πρώτη που είδε αυτή την κόλαση σε δύο μάλιστα σημεία και
αποφάσισε να δράσει άμεσα, ενώ πολλά χρόνια τώρα βοηθάει τους εθελοντές στην
Αλεξάνδρεια.
Το «Ταξίδι στο Νησί της Πατούσας» γεννήθηκε από αυτή την αληθινή, επώδυνη
πραγματικότητα. Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε τη φρίκη των 68 σκύλων σε ένα
παραμύθι γεμάτο μαγεία και ελπίδα;
Προσπάθησα να δημιουργήσω έναν κόσμο στον οποίο θα μπορούσα να αλλάξω όσα στην
πραγματική ζωή δεν είχα τη δύναμη να αλλάξω. Στο παραμυθένιο αυτό νησί γίνονται
θαύματα και κάπου μέσα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν 68 αληθινές ζωές και κάποιοι
μαγικοί ήρωες που δίνουν τη λύση.
Δεν ήθελα να τρομάξω τα παιδιά, αλλά να τους δείξω
πως μπορούν να αναγνωρίζουν την αδικία χωρίς να χάνουν την πίστη τους ότι μπορούν να
την αντιμετωπίσουν. Καθώς έγραφα, όμως, διαπίστωνα πως ελάχιστους ήρωες χρειαζόταν
να επινοήσω.
Η πραγματική ζωή είχε ήδη προσθέσει στην ιστορία ανθρώπους, απρόσμενες
συναντήσεις και στιγμές που δεν θα μπορούσα να φανταστώ. Αν μπορούσα να ξαναγράψω
την πραγματική ιστορία που γέννησε αυτό το βιβλίο, θα άλλαζα σχεδόν τα πάντα.
Σχεδόν. Γιατί υπάρχουν και κάποιες στιγμές που, όσο κι αν πόνεσε η διαδρομή μέχρι να φτάσω σε αυτές, δεν θα τις έσβηνα ποτέ, γιατί θεωρώ πως καθόρισαν όλη την πορεία.
Κοιτάζοντας πίσω τη διαδρομή σας, ποιος ήταν ο αρχικός σας στόχος που σας έβαλε σε αυτόν τον δρόμο, και πώς συναντιέται με τα όσα είστε τώρα;
Ο αρχικός μου στόχος ήταν να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν
τα ζώα. Να μη χρειάζεται ένα πλάσμα να κακοποιηθεί για να αναγνωρίσουμε την αξία της
ζωής του. Η Διώνη έγινε η αφετηρία αυτής της διαδρομής. Δεν μπορούσα τότε να
φανταστώ ότι από την τόσο θλιβερή ιστορία της θα γεννιούνταν οι Ζω.Ε.Σ., ότι θα έγραφα
τόσα βιβλία ή ότι θα συναντούσαμε περισσότερα από 550.000 παιδιά.
Στην πορεία κατάλαβα πως δεν αρκεί να διασώζεις ζώα. Πρέπει να προσπαθείς να αλλάξεις και τον κόσμο που τα εγκαταλείπει. Και ο πιο ουσιαστικός τρόπος που γνώριζα ήταν η εκπαίδευση.
Σήμερα είμαι λιγότερο ρομαντική και αφελής, ίσως περισσότερο απαιτητική, αλλά
εξακολουθώ να πιστεύω σε όσα πίστευα όταν ξεκίνησα.
Άλλαξαν οι δρόμοι, πολλοί άνθρωποι έφυγαν από δίπλα μου και ευτυχώς γιατί ήταν πολύ τοξικοί και με τραβούσαν
πίσω, άλλοι ήρθαν άλλοτε με αποφασιστικότητα να μείνουν και άλλοτε με μεγάλα
διαστήματα απουσιών, ενώ μεγάλωσαν τα όνειρα, αλλά νιώθω πως δεν άλλαξε ο λόγος που
ξεκίνησα.
Σήμερα εμπιστεύεστε τους ανθρώπους περισσότερο ή λιγότερο από ό,τι πριν από δέκα χρόνια; Στους ανθρώπους δίνετε δεύτερες ευκαιρίες με την ίδια γενναιοδωρία που δίνετε στα ζώα;
Σήμερα εμπιστεύομαι τους ανθρώπους πιο δύσκολα, αλλά όχι λιγότερο βαθιά. Παλαιότερα
πίστευα περισσότερο στα λόγια και στις υποσχέσεις. Τώρα παρατηρώ τη συνέπεια ανάμεσα
σε όσα λέει κάποιος και σε όσα κάνει. Έχω βιώσει αρκετή αδιαφορία στις ανθρώπινες
σχέσεις και θεωρώ ότι φταίει πως επενδύω δίχως φίλτρο συχνά συναισθηματικά και πως
δεν μπορώ να κρύψω αυτά που νιώθω. Πιστεύω με πάθος πως ο καθένας μας έχει το
δικαίωμα να ζήσει τη ζωή που τον κάνει ευτυχισμένο δίχως να εγκλωβίζεται σε κοινωνικές
ταμπέλες, προσδοκίες και επιλογές που κάποτε έκανε, αλλά ίσως δεν τον εκφράζουν πια.
Έχω, όμως, γνωρίσει και ανθρώπους που τους ήξερα πολύ λίγο και στάθηκαν δίπλα μου
χωρίς να μου οφείλουν τίποτα, ακόμη και αν και κάποιοι από αυτούς λίγο καιρό μετά
απομακρύνθηκαν. Νιώθω όμως και τυχερή γιατί έχω στη ζωή μου σπουδαίους ανθρώπους
εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Για αυτούς θα έφτανα μέχρι την άκρη του κόσμου και
χαίρομαι που το γνωρίζουν! Όσο για τις δεύτερες ευκαιρίες, εξακολουθώ να τις πιστεύω.
Υπάρχει, όμως, μια διαφορά. Ένα κακοποιημένο ζώο δεν επέλεξε όσα του συνέβησαν. Ένας
ενήλικας έχει ευθύνη για τις επιλογές του που κάποιες φορές κρύβουν και ύπουλες
στρατηγικές. Μπορώ να συγχωρήσω και να ξανανοίξω μια πόρτα, αλλά όχι να επιτρέπω να
επαναλαμβάνεται το ίδιο λάθος επ’ άπειρον. Δεν θα ήθελα πάντως, οι άνθρωποι που με
απογοήτευσαν να μου στερήσουν την ικανότητα να εμπιστεύομαι εκείνους που έρχονται
μετά.
Όταν μια ψυχή που αγαπήσαμε φεύγει από τη ζωή μας, τι μένει περισσότερο; Όσα έκανε για εμάς ή όσα μας έκανε να αισθανθούμε;
Νομίζω πως μένουν περισσότερο όσα μας έκανε να αισθανθούμε. Μπορεί να ξεχάσουμε τι
ακριβώς μας είπε κάποιος, αλλά δύσκολα ξεχνάμε αν δίπλα του αισθανθήκαμε ασφαλείς,
σημαντικοί και ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας. Πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι και
πλάσματα που δεν φεύγουν πραγματικά ποτέ. Απλώς αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο
υπάρχουν στη ζωή μας. Μένουν στις συνήθειές μας, στις αποφάσεις μας, ακόμη και στον
τρόπο που αγαπάμε όσους έρχονται μετά. Και υπάρχουν συναντήσεις που κράτησαν
ελάχιστα, αλλά άφησαν μέσα μας κάτι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τη διάρκειά τους.
Ίσως το πιο όμορφο, αλλά και το πιο οδυνηρό χαρακτηριστικό της αγάπης είναι πως
κάποιοι μπορούν να φύγουν από τη ζωή μας, χωρίς να φύγουν ποτέ από μέσα μας.
Ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο; Το «Ταξίδι στο Νησί της Πατούσας» θα έχει συνέχεια;
Ναι, το ταξίδι συνεχίζεται. Άλλωστε, αν επισκεφθείς μια φορά αυτό το νησί, δύσκολα
μπορείς να το αποχωριστείς!
Η Διώνη, ο Πόθος, ο Άξελ, ο ιππότης Σείριος, η νεράιδα
Μοιράνθη και ο σκοτεινός κύριος Γκρομ έχουν ακόμη πολλά μυστικά να αποκαλύψουν.
Μόνο που αυτή τη φορά, αόρατες χρυσές κλωστές αρχίζουν να υφαίνουν νέες ιστορίες, να
ενώνουν απρόσμενα τις ζωές των ηρώων και να τους οδηγούν σε συναντήσεις που θα τους
αλλάξει για πάντα.
Θα σας πω μόνο πως στο επόμενο παραμύθι ίσως χρειαστεί να
αναμετρηθούμε με όσα συμβαίνουν όταν οι άνθρωποι συνηθίζουν το σκοτάδι και ξεχνούν
πως υπάρχει φως. Άλλωστε, ακόμη και στα παραμύθια, υπάρχουν συναντήσεις που
μοιάζουν τυχαίες, μέχρι να αρχίσουν οι χρυσές κλωστές να αποκαλύπτουν το σχέδιό τους!
Όσο κι αν προσπαθώ πάντως να γράψω φανταστικά παραμύθια, η πραγματικότητα
επιμένει να μου υπαγορεύει τις πιο απίστευτες ιστορίες.
